ว่า คืนวันหนึ่งตอนย่ำรุ่ง (ปัจฉิมยาม) พระเจ้าปเสนทิโกศล ทรงทำนายฝัน ถึง ๑๖ เรื่อง  ทรงตกพระทัยตื่น แล้วทรงนอนวิตกจนถึงยามเช้าว่าเรื่องที่ฝันจะเป็นฝันร้ายๆอะไรแก่พระองค์บ้างหรือเปล่า  พอตอนยามเช้าเมื่อประดาพราหมณ์ปุโรหิตมาเข้าเฝ้า ทูลถามว่าดำรงบรรทมหลับสุขสบายหรือไม่ ทรงตอบว่า จะทรงมีความสุขได้ทำนายฝัน เมื่อคืนนั้นทรงห้วงนึกร้าย จบก็ทรงหวาดขนหัวลุกเป็นอันมาก พวกปุโรหิตก็ทูลขอปันออกทรงเล่าปันออกฟัง จะได้ทำนายมอบให้ว่าเป็นชนิดใดบ้าง

    พระเจ้าปเสนทิโกศลก็ดำรงเล่าให้สดับ พอได้สดับพวกทวิชก็พากันสลัดมือเป็นการใหญ่ จึงทรงถามว่า นี่จะสลัดมือกันไปทำไม พวกทวิชก็ทูลตอบว่า ที่ทรงฝันนั้นเป็นเรื่องร้ายมาก และจะส่งผลร้ายอย่างใดอย่างหนึ่งในสามประการดังต่อไปนี้คือ ประการแรกจักมีอันตรายแก่ราชของมีค่า หรือไม่ก็จะมีโรคภัยไข้เจ็บมาเบียดเบียน หรือไม่ก็จะมีอันตรายถึงแก่พระชนม์ พระเจ้าปเสนทิโกศลก็เลยทรงซักไซ้ว่า จะแก้ไขที่ใดได้บ้างหรือเปล่า พวกทวิชทูลว่า นิมิตนี้ร้ายกาจนัก ความจริงไม่มีทิศาแก้ไขจบ มีแต่พวกข้าพระองค์ก็พอจะแก้ไขได้อยู่ ซึ่งถ้าข้างหม่อมฉันนี่แก้ไขไม่ได้ทำนายฝัน ก็ถือว่าเล่าเรียนมาเสียอรรถประโยชน์นัก

    รับบัญชาการถามต่อไปว่า เอ้า.. ถ้างั้นจะต้องทำทำนายฝันระบิไรกัน ข้างพราหมณ์พนมทูลว่า พวกตนนี่จักต้องทำพิธีรีตองบูชายัญด้วยวัตถุระบิละ ๔ ทุกอย่าง พระเจ้าข้า พระราชาผวา แต่ก็ตรัสดุ ถ้าอย่างนั้นชีพข้าอยู่ในมืออาจารย์ทั้งหลายแล้วนะ จงรีบๆทำความความปลอดภัยให้เกิดอาวุโสเราเถิด ข้างพราหมณ์นี่พอได้ฟังรับสั่งไฟเขียวทำนายฝันนั้นแล้วก็ร่าเริงกันทั่วหน้า ดีดลูกคิดรางแก้วเห็นลาภสักการะจากพิธีบูชายัญที่ดุนี้ลอยมาสู่ลิบๆทีเดียว ต่างพากันพนมทูลปลอบว่า อย่าได้ทรงวิตกเลย แล้วก็พากันออกลูกวังไปจัดทำนายฝันขุมบูชายัญที่ข้างนอกพระนคร เที่ยวจับฝูงสัตว์สี่เท้ามามากมาย  เอามามัดไว้ที่หลักสำหรับจะสังเวย บรรดานกที่มีสองเท้าก็ยังโดน เสร็จแล้วก็เที่ยวหมายเฉพาะโน่นเล็งนี่ทั่วไปสิ้น